Tuinhaat?

Fietsend door Opsterlandse dorpen valt het me steeds vaker op dat veel mensen geen enkele aandacht besteden aan hun tuin. De een na de ander trekt alle bloemen, planten en struiken uit de grond. Zelfs gras wordt vervangen door tegels of grint. Een tuin als vervelende bijkomstigheid, misschien zelfs meer dan dat. Onkruid en bladeren zijn vijandige indringers. Het erf moet schoon. “Wy ha neat mei in tún. Dat kostet allinich mar tiid en jild.”

De natuur als vijand. De voormalige Chinese leider Mao Zedong verklaarde in zijn grote wijsheid eens de oorlog aan de natuur. Vogels aten het zaad van de velden, een opmaat naar mislukte oogsten. Daarom riep hij de Chinezen op vogels te verjagen of te doden. Veel vogels stierven, waardoor sprinkhanen ruim baan kregen de oogsten op te vreten. De hongersnood kostte miljoenen Chinezen het leven.

Vorige week zag ik een ouder Fries echtpaar met de knieën op zachte kussentjes. Met een aardappelschilmesje in hun knuisten, korte metten makend met elk grassprietje dat het lef had op hun erf te groeien. Tegel voor tegel namen ze onder handen, van alle smetten ontdaan. Even verderop bespoot een man centimeter voor centimeter zijn oprit met een bedenkelijk riekend mengsel. Argwanend spiedde naar een grassprietjes of mos.

Om de hoek van de volgende straat klonk een luidruchtige bladblazer. De oprit was al helemaal schoon geblazen, maar de bediener liep tussen struiken en planten op zoek naar meer boosdoeners. De bladblazer loeide, een verdwaald blad waaide naar de tuin van de buren. “Sa….it hiem is wer skjin. It moat hjir wol netsjes wêze.”

Het toppunt van tuinhaat zag ik echter in een smal zijstraatje. Op een piepklein erf namen twee auto’s de hele ruimte voor het huis in beslag. De bewoners konden met de grootste moeite nog net uit hun auto komen, ze hoefden geen meter extra te lopen naar de voordeur.

Hoe onze tuin eruit ziet? Dat laat ik graag beoordelen door de egels, de wormen en de vele vogels in de tuin.

Remco Hofman