Bijzondere bomen in het bos

Bomen houden niet van borden die aan de boom gespijkerd worden.
Waarschijnlijk is het bos door de wraak van de boom hier niet lang meer opengesteld.

Beuken lijken sons wel mensen! Met een beetje fantasie lijkt het net of deze 2 staan te zoenen.

Als je in het bos om je heen kijkt zijn er veel vergroeide beuken te zien. Zoals deze “familieclan” beuken.
Aan het tijdstip van uitlopen is te zien of het verschillende aan elkaar gegroeide bomen zijn of één en dezelfde. Bij meerdere exemplaren kan het tijdstip van uitlopen (en bladval in de herfst) verschillen. Genetische verschillen zijn hier de oorzaak van.

Sommige beuken gaan zelfs “hand in hand”. De verklaring voor alle vergroeingen bij beuken is waarschijnlijk dat beuken een dunne bast of schors hebben. Onder deze schors zit het cambium, de groeilaag die verantwoordelijk is voor de diktegroei van alle bomen. Cambiumlagen welke stevig tegen alkaar aan gedrukt worden kunnen op die manier vergroeien. Een bij enten en oculeren beproefde methode.

Van dichterbij bekeken.
Voorzover mij nu bekend is de beuk op onderstaande foto’s de dikste van Bakkeveen. Bij nameting blijkt de beuk een stamomvang van 4,17 mtr. te hebben. Voor alle zekerheid heb ik van de dikste beuk bij de Sterrenschans ook de omvang gemeten: 4,11 meter! Winnaar met een neuslengte verschil zogezegd!

Vanaf deze positie lijkt de mens maar een nietig wezen ten opzichte van deze oude beuk.
De beuk staat bovenop een door de mens aangelegd wallichaam waarvan geconcludeerd kan worden dat dit wallichaam minstens enkele honderden jaren geleden aangelegd moet zijn. Aan de vrijgevallen wortels is af te leiden dat het wallichaam in het verleden wel iets omvangrijker geweest moet zijn.

Puntgaaf is de beuk niet meer.