Het was een sobere maar strak geregisseerde herdenkingsdienst voor Michael Jackson in het Staples Center in Los Angeles afgelopen dinsdag. Gek genoeg had ik steeds het idee dat Jackson elk moment in “Thriller- stijl” uit de kist zou stappen. Maar dat zal wel aan mij liggen. Ineens was Jackson niet ‘slechts’ King of Pop maar “simply, The Greatest Entertainer Who Ever Lived”. In de jaren ’80 en begin jaren ’90 was dat zeker het geval. De familie Jackson straalde eensgezindheid uit. Dat is vroeger wel anders geweest. Bij alle mooie woorden van liefhebbende familie en vrienden vroeg ik mij af of zij Jackson niet ervan hadden moeten weerhouden om 50 (!) concerten te geven. Zij wisten toch ook hoe hij eraan toe was? Anderzijds is Jackson natuurlijk verantwoordelijk voor zijn eigen keuzes. Hoogtepunt vond ik de speech van Smokey Robinson die met zelfspot en humor vertelde dat zijn ‘volwassen’ nummer “Who’s loving you” door de indertijd 10-jarige Jackson beter werd gezongen dan hijzelf had gekund. De daarop volgende vertolking van het lied door Shaheen Jafargholi, bekend van ‘Britain’s Got Talent’ maakte indruk. Dieptepunt vond ik het – letterlijk – uit de toon vallende optreden van Mariah Carey en de speech van concertchoreograaf Kenny Ortega die verkondigde dat de concertreeks de ‘triomfantelijke comeback’ van Jackson zou inluiden. Bescheidenheid siert de mens. Oprecht of niet, al met al was het een waardig eerbetoon. De snikkende Paris Jackson bezorgde mij een brok in de keel.

Diederik Briedé
 

Klik ook op www.glipper.nl

Archief »