Ik woon in een klein dorp. Een paar weken geleden werd er aangebeld. Er stond een jonge man voor de deur. Meneer, ik ben stoelenmatter en meubelstoffeerder. Het is wat slap momenteel in mijn branche, zei hij, en vroeg of ik werk voor hem had. Nu had ik dat toevallig en zo deden we zaken met elkaar.

Iemand uit mijn familie was heel lang geleden, rond 1880, marskramer. Om precies te zijn, hij begon als marskramer. Hij leefde van 1857 tot in 1943. Hij ging jaren lang elke ochtend vanuit zijn woonplaats, te voet, de polders onder Gouda in. Hij was beladen met garen, band, knopen, ondergoed, sokken en wie weet had hij ook nog wel een paar pijpen bij zich, want zijn vader was pijpenbakker. Zo verdiende hij een beetje geld en kon later daarvan een bloeiende zaak in manufacturen opbouwen.

Het gaat nu economisch wat minder. De stoelenmatter heeft dat begrepen en past zich aan. Zo komt iets goeds van vroeger terug. Je gooit een stoel niet zomaar weg, je laat hem matten!

Ja, natuurlijk, hij moet erop uit, want de klanten komen niet van zelf naar hem toe. Maar.......het werkt, dat oude systeem. Is dat een schande? Nee, want hij heeft een boterham en hoeft zijn hand niet op te houden.

Dat getuigt van ondernemingszin. Zo kun je een recessie overleven!

Archief »